Hobbici czyli Homo floresiensis. Mały kuzyn człowieka
Homo floresiensis to wymarły gatunek hominida, który żył na indonezyjskiej wyspie Flores. Był jednym z najbardziej interesujących kuzynów Homo sapiens. Często jest nazywany "hobbitem", gdyż dorosłe osobniki miały około 1 metra wysokości.
Nowe badanie koncentruje się na szczątkach określanych "LB 1". Należą do dorosłej samicy, która zmarła w okresie od 100 do 60 tys. lat temu. Jej szkielet wykazuje mieszankę cech kojarzonych ze współczesnymi ludźmi i znacznie starszymi krewnymi. Cechy te utrudniają określenie miejsca gatunku w ewolucji człowieka.
W ramach badania, otwiera się w nowym oknie międzynarodowa grupa naukowców z USA, Indonezji, Hiszpanii, Niemiec i Kanady przeanalizowała mikrotomografię komputerową miednicy LB 1. Porównali jej kształt z miednicami żyjących ludzi i małp człekokształtnych z Afryki, a także z 26 skamieniałymi miednicami homininów. Zespół zmierzył cechy związane z chodzeniem, w tym kąt nachylenia kości biodrowej i długość dolnej kości biodrowej. Opracowali również nową metodę pomiaru rozchylenia kości biodrowej, która opisuje, jak daleko od ciała oddalają się górne kości biodrowe.
Rozchylenie kości biodrowych Homo floresiensis do tej pory nie zostało dokładnie zmierzone, a to właśnie może dużo powiedzieć o sposobie poruszania. Szerokie rozchylenie powiązane jest z mniej wydajnym chodzeniem w pozycji wyprostowanej niż u współczesnych ludzi. Wcześniejsze badania przyniosły mieszane rezultaty, ponieważ naukowcy stosowali różne metody pomiaru. Badania nad szczątkami LB 1 mają w końcu dać jasną odpowiedź.
Hobbici mogli chodzić wyprostowani
Wyniki badań umieściły prawie każdą zmierzoną cechę LB 1 w zakresie podobnym jak u Homo sapiens. Analizując miednicę jako całość, LB 1 wykazywał bliższe powiązania z grupami Homo niż z australopitekami czy małpami człekokształtnymi z Afryki.
Sugeruje to, że Homo floresiensis charakteryzował się wyprostowaną postawą chodu, bliższą innym gatunkom człowieka, niż sugerowały wcześniejsze badania. Nie oznacza to, że indonezyjscy "hobbici" chodzili tak samo, jak współcześni ludzie. Kształt ich miednicy sugeruje wolniejszą formę ruchu dwunożnego, która wskazuje na trudności w pokonywaniu długich dystansów.
Wynik ten pasuje do nietypowej mieszanki kości widocznej w reszcie szkieletu. Niektóre kości dłoni przypominają bardziej kości australopiteków, podczas gdy barki i ramiona wykazują cechy bardziej przypominające ludzkie. Nowe dowody dotyczące miednicy dodają kolejną cechę przypominającą człowieka do tej nietypowej budowy ciała.
Przyszłe badania nad starożytnym DNA lub białkami mogą dostarczyć nowych dowodów na przeszłość gatunku. Na razie miednica przypominająca ludzką daje jaśniejszy obraz tego, jak poruszali się ci mali ludzie, jednak ich ewolucyjna historia pozostaje nierozwiązana.
