Najstarsza polska "piramida" w Lublinie. Grobowiec sprzed 6 tys. lat
Lublin znalazł się w centrum zainteresowania archeologów, którzy natrafili tam na niezwykły grobowiec sprzed 6 tysięcy lat. Budowla uznawana jest dziś za najstarszą "piramidę" na ziemiach polskich i została wzniesiona jeszcze przed słynnymi piramidami egipskimi. Olbrzymia drewniana konstrukcja o długości 42 metrów mogła pełnić rolę symbolicznego cenotafu. Odkrycie ukazuje wysoki poziom zorganizowania społeczności neolitycznych oraz ich kontakty z odległymi regionami za sprawą znalezionych artefaktów.
W Lublinie mamy własną piramidę
Lublin zaskoczył archeologów. Na jednym ze wzgórz przy ul. Sławinkowskiej dokonano odkrycia, które może zmienić spojrzenie na najdawniejsze dzieje ziem polskich. W trakcie badań poprzedzających inwestycję budowlaną w 2025 roku odkryto rozległy grobowiec, określany dziś mianem najstarszej "piramidy" na ziemiach polskich.
Obiekt powstał około 6 tysięcy lat temu, czyli jeszcze przed wzniesieniem egipskich piramid. Tak wczesna data czyni go jednym z najstarszych znanych przykładów monumentalnej architektury sepulkralnej w Europie. To dowód na to, że już w neolicie społeczności zamieszkujące te tereny tworzyły skomplikowane struktury o znaczeniu rytualnym.
Ogromna konstrukcja mogłaby pomieścić dwa autobusy
Rozmiary konstrukcji robią duże wrażenie - grobowiec mierzy około 42 metrów długości i ponad 5 metrów szerokości. Według badaczy jego wnętrze było na tyle obszerne, że zmieściłyby się w nim dwa autobusy ustawione jeden za drugim.
Skala budowli sugeruje, że pochowano w niej osobę o wyjątkowym statusie, prawdopodobnie przywódcę lub postać pełniącą ważną funkcję religijną. W środku nie znaleziono jednak żadnych szczątków ludzkich, co może również świadczyć o tym, że był to cenotaf, czyli symboliczny grobowiec bez pochówku, wzniesiony ku czci zmarłego.
W przeciwieństwie do bardziej znanych megalitów, które wznoszono z ogromnych kamieni, ten grobowiec został wykonany głównie z drewna, ponieważ na Lubelszczyźnie nie występowały takie kamienie narzutowe. Choć materiał nie przetrwał do dziś, archeolodzy zdołali odtworzyć jego konstrukcję dzięki zachowanym śladom po słupach i elementach palisady.
Znalezisko potwierdza, że region ten był ważnym ośrodkiem rytualnym oraz handlowym, a podobnych obiektów może być w okolicy znacznie więcej
Wzniesienie takiej budowli w epoce kamienia wymagało ogromnego nakładu pracy. Drewno było pozyskiwane przy użyciu prostych narzędzi krzemiennych, a następnie transportowane i obrabiane na miejscu. To wskazuje na dobrze zorganizowaną społeczność zdolną do realizacji dużych przedsięwzięć.
Podczas wykopalisk odnaleziono również fragmenty naczyń oraz krzemienne artefakty. Część z nich pochodziło z odległych regionów, sugerując istnienie sieci wymiany między różnymi grupami już kilka tysięcy lat temu.
Istotne jest to, że to nieodosobnione znalezisko w tej części miasta. Wcześniejsze odkrycia wskazują, że okolice dzisiejszego Parku Ogrodniczego w Lublinie mogły być ważnym centrum osadniczym i rytualnym. Niewykluczone, że pod powierzchnią ziemi znajdują się kolejne, jeszcze nieodkryte obiekty tego typu.
