Okazuje się, że kontakty między tymi gatunkami mogły być znacznie głębsze, niż wcześniej przypuszczano. Nie chodziło wyłącznie o wymianę genów, bo obie grupy mogły dzielić również część zachowań i tradycji kulturowych. Jaskinia była zamieszkiwana przez neandertalczyków od ok. 77 do 59 tys. lat temu, a następnie pojawili się w niej Homo sapiens, którzy korzystali z tego samego miejsca przez kolejne tysiące lat. Co najbardziej zaskakujące, nowi mieszkańcy kontynuowali wiele praktyk swoich poprzedników.
Te same narzędzia, podobne strategie przetrwania
Podczas wykopalisk naukowcy odnaleźli sześć prehistorycznych zębów oraz fragment żuchwy, które pozwoliły przypisać poszczególne warstwy osadnicze do konkretnych gatunków człowieka. Oprócz szczątków ludzkich odkryto także ogromną liczbę pozostałości związanych z codziennym życiem, w tym ponad 19 tysięcy kamiennych narzędzi oraz ponad 24 tysiące fragmentów kości zwierząt.
Analiza znalezisk wskazuje, że Homo sapiens wykorzystywali podobne techniki polowania, zdobywania pożywienia oraz produkcji narzędzi jak zamieszkujący wcześniej jaskinię neandertalczycy. Dla badaczy była to duża niespodzianka, ponieważ spodziewano się większych różnic między kulturami obu gatunków.
Muszle, które zdradzają symboliczne myślenie
Najbardziej intrygującym odkryciem okazało się jednak 59 muszli morskich ślimaków. Aż 29 należało do gatunku Columbella rustica, który nie był wykorzystywany jako źródło pożywienia. Tego typu muszle w społecznościach pradziejowych często służyły jako ozdoby lub elementy zachowań symbolicznych.
Muszle znaleziono we wszystkich warstwach związanych zarówno z obecnością neandertalczyków, jak i Homo sapiens. Zdaniem naukowców może to oznaczać, że przedstawiciele naszego gatunku przejęli od neandertalczyków sposób ich wykorzystywania lub że obie grupy niezależnie rozwijały podobne praktyki.
Zobacz również:
Czy neandertalczycy przekazywali kulturę Homo sapiens?
Odkrycie z Üçağızlı II wpisuje się w coraz bardziej złożony obraz relacji między Homo sapiens i neandertalczykami - wiadomo już, że krzyżowali się ze sobą, a mieszkańcy współczesnej Eurazji nadal noszą w DNA ślady tego kontaktu.
Region Lewantu, gdzie znajduje się turecka jaskinia, jest jednym z miejsc uznawanych za prawdopodobną przestrzeń takich spotkań. Według prof. İsmaila Baykary z Uniwersytetu w Gaziantep możliwe jest, że obie populacje wymieniały się nie tylko genami, ale również elementami kultury.
Naukowcy podkreślają jednak, że kwestia podobieństw poznawczych między tymi gatunkami nadal wymaga dalszych badań. Odpowiedź na pytanie, jak bardzo zbliżone były ich możliwości intelektualne, mogą przynieść dopiero kolejne odkrycia archeologiczne.
