Szkielety neandertalczyków podważają znane przekonanie o ewolucji

Mowa o nowych badaniach dwóch niezwykle dobrze zachowanych szkieletów, których wyniki opublikowano na łamach czasopisma Proceedings of the National Academy of Sciences. Jeden szkielet należał do 1,5-letniego dziecka neandertalskiego z jaskini Dederiyeh w Syrii. Drugi należał do młodej dorosłej kobiety z Sima de las Palomas w Hiszpanii. Kości miednicy obu szczątków zachowały się na tyle dobrze, że można je było poddać szczegółowym badaniom.

Naukowcy odkryli bliskie podobieństwa między miednicą neandertalczyków a miednicą współczesnych ludzi w obszarach związanych z porodem. Cechy związane z chodzeniem natomiast różniły się pod kilkoma kluczowymi względami. Zespół wykorzystał tomografię komputerową, cyfrowe metody czyszczenia i rekonstrukcję 3D do badania kości bez modyfikacji skamieniałości. Porównali nowe modele z innymi miednicami neandertalczyków i współczesnych ludzi.

---

Rekonstrukcja miednic neandertalczyków. A - niemowlę z jaskini Dederiyeh, B - młoda dorosła kobieta z Sima de las Palomas.materiał zewnętrzny

---

Dziecko neandertalskie wykazywało już kilka cech typowych dla dorosłych neandertalczyków. Łopatki biodrowe rozszerzały się na zewnątrz, a miednica była stosunkowo krótka w stosunku do swojej szerokości. Sugeruje to, że podstawowy kształt miednicy neandertalczyków ukształtował się we wczesnym okresie życia.

Wyniki wskazują również na ścisły związek między porodem neandertalczyków a współczesnymi ludźmi. Kobiety neandertalczyków miały szerszy kanał miednicy niż mężczyźni, podobnie jak kobiety współczesnego człowieka. Kształt obszarów zaangażowanych w poród był również bardzo podobny w obu grupach. Te podobieństwa sugerują, że kobiety neandertalskie i współczesne kobiety prawdopodobnie stosowały zasadniczo podobne mechanizmy porodu. Obie grupy stanęły przed wyzwaniem rodzenia dzieci o stosunkowo dużych mózgach przez kanał miednicy.

Neandertalczycy mieli stawy biodrowe i wzorce przyczepów mięśni dostosowane do innego stylu stania i chodzenia niż Homo sapiens. Ich miednice wykazywały również mniejsze pochylenie i skrzywienie dolnej części pleców niż u współczesnych ludzi. Cechy te świadczą o różnicach w postawie i chodzie, a nie są prostym kompromisem między szerokim kanałem rodnym a szybkim, wydajnym chodzeniem.

Odkrycie jest istotne, ponieważ od dziesięcioleci zakładano, że ewolucja musiała znaleźć równowagę między potrzebą szerokiego kanału rodnego a miednicą przystosowaną do chodzenia w pozycji wyprostowanej. Nowe dowody w kościach neandertalczyków wskazują na inną możliwość. Szeroki kanał rodny mógł wiązać się z większymi obciążeniami dla dna miednicy, które podtrzymuje narządy wewnętrzne i pomaga utrzymać stabilność. Przez setki tysięcy lat poród i stabilność dna miednicy mogły być z ewolucyjnego punktu widzenia ważniejsze niż sam sposób chodzenia.