Nowa technologia ukazuje tajemnice przeszłości
Korzystając z modelu klimatycznego EC-Earth3-Tr8K, naukowcy z Uniwersytetu Sztokholmskiego prześledzili zmiany opadów i wilgotności we wschodniej części Morza Śródziemnego. Wyniki pokrywały się z dowodami z zapisów naturalnych i wskazywały na powolne przechodzenie w kierunku warunków suchszych po połowie holocenu.
Badanie wykazało, że ten długotrwały trend suszenia wynikał z powolnych zmian orbity Ziemi wokół Słońca. Zmniejszyły one opady deszczu w dużej części regionu na przestrzeni tysięcy lat. Ten wzorzec różnił się w zależności od miejsca. Lewant stawał się suchy, podczas gdy części Bałkanów i Anatolii utrzymywały więcej wilgoci, ponieważ chłodniejsza pogoda ograniczyła utratę wody z gleby i roślin.
Zespół naukowców uważa, że te ekstremalne okresy suszy wywarły ogromną presję na rolnictwo i zasoby żywności. Zaczęło brakować wody, plony ucierpiały, a społeczeństwa, które i tak borykały się z problemami, miały mniej zasobów. Odkrycia potwierdzają wcześniejsze teorie łączące suszę z załamaniem się późnej epoki brązu, jednego z najbardziej enigmatycznych wydarzeń w historii.
Upadek późnej epoki brązu było jednym z najtragiczniejszych wydarzeń w historii
Upadek późnej epoki brązu to ogólny termin, jakim archeolodzy, określając okres sprzed XIII i XII wieku p.n.e., gdy wiele wielkich cywilizacji we wschodniej części Morza Śródziemnego stanęło w obliczu społecznego i gospodarczego upadku. Historycy już od wielu lat wskazują, że powód tego wydarzenia nie był jeden, a składała się na niego cała seria różnych procesów zarówno naturalnych np. katastrofy czy choroby, jak i spowodowanych przez człowieka np. wojny.
Nowe badanie naukowców z Uniwersytet Sztokholmskiego pokazuje, że lata suszy w okresie upadku późnej epoki brązu były właśnie wynikiem współdziałania kilku naturalnych cykli klimatycznych, a nie jednego zdarzenia. Rekonstruując tysiące lat historii klimatu, zespół pokazał, dlaczego niektóre susze były znacznie dotkliwsze niż inne. Wyniki wskazują na połączenie powolnych zmian klimatu i naturalnych cyklów oceanicznych, które kształtowały zasoby wody we wschodniej części Morza Śródziemnego, a ich skutki były na tyle duże, że mogły wpłynąć na bieg historii ludzkości.
