Ciekłe jeziora na Marsie mimo mrozu? Odkrycie zaskakuje naukowców!
Najnowsze badania dowodzą, że marsjańskie jeziora mogły istnieć jako ciekłe zbiorniki wodne przez dziesiątki lat, nawet gdy średnie temperatury były znacznie poniżej zera stopni Celsjusza.
Ciekłe jeziora na Marsie
Małe jeziora na Marsie na wczesnym etapie jego istnienia pozostawały ciekłe nawet przez dziesięciolecia, przy średniej temperaturze powietrza znacznie poniżej zera stopni. Nowe badania dowodzą, że w miejscach takich jak krater Gale, w pobliżu równika Marsa, jeziora mogły przetrwać pod cienkim, sezonowym lodem - tak długo, jak długo panowały stabilne warunki klimatyczne.
Rok temu Daniel Górecki pisał na geekweek.interia.pl o pofałdowaniach znalezionych na Marsie, które przypominają dna jezior na Ziemi. Wszystko więc wskazuje na to, że na Marsie były jeziora, a nowe badanie potwierdza, że pomimo niskich temperatur, były one ciekłe.
- Widząc starożytne baseny jeziorne na Marsie bez wyraźnych śladów grubej, długotrwałej pokrywy lodowej, zaczęłam się zastanawiać, czy jeziora te mogły utrzymywać wodę przez więcej niż jeden sezon w zimnym klimacie? - powiedziała Eleanor Moreland, główna autorka badania.
- Kiedy nasz nowy model zaczął pokazywać jeziora, które mogą istnieć przez dziesiątki lat pokryte jedynie cienką warstwą lodu, zanikającą sezonowo, byliśmy podekscytowani, że w końcu znaleźliśmy mechanizm fizyczny, który pasuje do tego, co obecnie obserwujemy na Marsie.
Narzędzie do analizy Ziemi przysłużyło się również w kosmosie
Do celów badania wykorzystano narzędzie do modelowania klimatu o nazwie Proxy System Modeling, który pierwotnie miał służyć do odtworzenia dawnych klimatów Ziemi, wykorzystując m.in. słoje drzew. Ponieważ na Marsie nie znajdziemy drzew, zespół badawczy wykorzystał pomiary zebrane przez łaziki marsjańskie: dane dotyczące skał i minerałów, jako dane zastępcze.
Przez kilka lat naukowcy udoskonalali model jezior, aby odzwierciedlić Marsa sprzed około 3,6 miliardów lat. Uwzględnili przy tym różnice, takie jak słabsze światło słoneczne, atmosferę bogatą w dwutlenek węgla czy wyraźne wzorce sezonowe. Przeprowadzono 64 różnych przypadków testowych w nowym modelu Lake Modeling on Mars with Atmospheric Reconstructions and Simulations (LakeM2ARS), bazującym na rzeczywistych danych z łazika Curiosity NASA w kraterze Gale oraz na symulacjach klimatu Marsa.
Każdy z testów symulował istnienie hipotetycznego jeziora wewnątrz krateru przez 30 lat marsjańskich, czyli ok. 56 lat ziemskich. Pozwoliło to naukowcom ustalić, czy jezioro mogłoby realistycznie pozostać ciekłe w takich warunkach.
Okazało się, że w niektórych symulacjach jeziora całkowicie zamarzały w chłodniejszych porach roku, podczas gdy w innych pozostawały w stanie ciekłym i były pokryte cienką warstwą lodu, zamiast zamarzać. Lód działał jak pokrywa izolacyjna, umożliwiając promieniom słonecznym ogrzanie jeziora w cieplejszych miesiącach. W rezultacie tych sezonowych zmian głębokość niektórych symulowanych jezior przez dziesięciolecia praktycznie się nie zmieniła, co sugeruje, że mogą one być stabilne przez dłuższy czas, nawet jeśli średnia temperatura powietrza przez większość czasu utrzymuje się poniżej zera.
Ponieważ lód jest cienki i tymczasowy, pozostawiłby po sobie niewiele śladów, co mogłoby wyjaśniać, dlaczego łaziki nie znalazły wyraźnych śladów wiecznego lodu ani lodowców na Marsie
Naukowcy chcą teraz rozszerzyć swoje obserwacje na kolejne baseny marsjańskie, aby zbadać, czy podobne jeziora mogły istnieć także gdzie indziej.
Badanie zostało opublikowane w czasopiśmie AGU Advances.
