Koniec mitu o poście przerywanym. Najnowsze dane studzą entuzjazm
Najnowsze badania naukowe wskazują, że post przerywany wcale nie jest cudownym sposobem na odchudzanie. Według dużego przeglądu literatury naukowej opublikowanego przez Cochrane, osoby stosujące diety oparte na oknach żywieniowych tracą niemal tyle samo wagi jak te, które stawiają na tradycyjne diety albo... nie odchudzają się wcale.
Post przerywany to w ostatnim czasie bardzo modny sposób odżywania, który przyciąga coraz więcej osób, zachęconych obietnicami redukcji masy ciała i korzyści zdrowotnych. Ale czy naprawdę jest takim rewelacyjnym środkiem do osiągnięcia celu? Najnowsze badania sugerują, że u większości osób nie przynosi on cudownych efektów i tradycyjne diety, zdrowe odżywianie i aktywność fizyczna wciąż pozostają najpewniejszym sposobem kontroli masy ciała.
3 proc. utraty wagi zamiast cudownych efektów
Analiza objęła dane z 22 globalnych badań, w których wzięło udział prawie 2 tys. dorosłych z Europy, Ameryki Północnej, Chin, Australii i Ameryki Południowej. Badano wiele modeli postu, od różnej długości codziennych okien żywieniowych po post co drugi dzień, a wyniki były zaskakujące.
Utrata masy ciała przy postach wyniosła średnio około 3 proc., czyli mniej niż minimalny próg klinicznie istotnej utraty wagi, który wynosi 5 proc. Innymi słowy, korzyści z postu nie tylko nie przewyższają tych osiąganych przy tradycyjnych metodach odchudzania, ale i w praktyce działają niemal tak samo jak... brak diety.
Post przerywany nie jest cudownym rozwiązaniem, ale może być jedną z opcji w zarządzaniu wagą. Wyniki są podobne do tradycyjnych podejść i nie wydają się ani lepsze, ani gorsze
Krótkie posty, krótkie efekty
Naukowcy zauważają, że brakuje mocnych dowodów, aby post przerywany poprawiał jakość życia bardziej niż inne diety. Co więcej, żadne z 22 badań nie zapytało uczestników, jak satysfakcjonujące jest dla nich stosowanie takich reżimów żywieniowych. Eksperci wskazują też na znaczenie rytmu dobowego i metabolizmu.
Dr Zhila Semnani-Azad z National University of Singapore podkreśla, że post może wpływać na sposób wykorzystania tłuszczu, wrażliwość insulinową czy procesy związane ze starzeniem, np. autofagią, czyli mechanizmem recyklingu komórkowego, jednak brak jednoznacznej definicji postu utrudnia wyciąganie pewnych wniosków.
Maik Pietzner z Berlin Institute of Health zauważa też, że krótkotrwałe okresy postu (nawet do dwóch dni) nie wywołują znaczących zmian w organizmie. Z jego badań wynika, że większe efekty wymagają dłuższego głodzenia, np. w badaniu siedmiodniowego postu zmiany w białkach krwi pojawiały się dopiero po trzech dniach.
Jeśli ktoś czuje się lepiej na takim reżimie, nie ma powodu, by go powstrzymywać, ale dowody naukowe pokazują, że poza umiarkowaną utratą wagi, korzyści są ograniczone
