Pierwsze potwierdzone straty Iranu. 31 irańskich celów unieszkodliwionych

Według raportu przygotowanego przez analityka Elmusteka, po stronie Iranu potwierdzono już zniszczenie lub uszkodzenie 31 jednostek. Dane pochodzą z analizy materiałów wizualnych i relacji z terenu po zmasowanych nalotach przeprowadzonych 28 lutego i 1 marca 2026 roku. Dowiadujemy się z niego również, że największe straty poniosły irańskie systemy rakietowe i obrona przeciwlotnicza.

Według danych OSINT zniszczono osiem wyrzutni rakiet balistycznych, w tym Fattah-1 (wyrzutnia pocisków balistycznych nowej generacji, prezentowana przez Iran w 2023 r. jako hipersoniczna), Ghadr, Hormuz (wyrzutnia pocisków przeciwokrętowych), Zolfaghar Basir (system rakiet taktycznych Zolfaghar Basir o zasięgu do ok. 700 km) i trzy systemy obrony powietrznej:

• Arman - system o zasięgu wykrywania do 180 km i czasie reakcji poniżej 3 minut. Może jednocześnie śledzić 24 cele i zwalczać 6 z nich w pełnym zakresie 360°. System wykorzystuje pociski Sayad-3F oraz dwa typy radarów, tj. aktywny AESA Najm-804 i pasywny PESA Joshan. Ma wzmacniać irańską obronę powietrzną przed pociskami manewrującymi, dronami i rakietami krótkiego zasięgu.
• Khordad-15 - system ziemia-powietrze o zasięgu wykrywania do 150 km (śledzenie do 120 km) i do 85 km w przypadku jednostek stealth (przechwytywanie do 45 km), który może jednocześnie śledzić i atakować do sześciu celów. Jest wyposażony w radar PESA i niezależne wyrzutnie montowane na ciężarówkach, współpracuje z pociskami Sayyad-3 i jest przeznaczony do wykrywania i zwalczania myśliwców, celów stealth, UCAV oraz pocisków manewrujących.
• Majid - system obrony powietrznej krótkiego zasięgu, zaprezentowany w 2021 roku, który ma wykrywać cele do 15 km, monitorować pełne 360° i jednocześnie angażować do czterech zagrożeń. Używa pocisków AD-08 o zasięgu do 8 km (do 6 km wysokości) oraz elektro-optycznego naprowadzania z obrazowym poszukiwaczem podczerwieni. System został zaprojektowany do zwalczania dronów, pocisków manewrujących, śmigłowców itp.

Iran stracił również cztery radary, w tym ujawniony w 2016 roku Matla-ol-Fajr. To przenośny radar taktyczny bliskiego zasięgu, przeznaczony do wykrywania i śledzenia celów w odległości do 500 km, który wykorzystywany jest do wczesnego ostrzegania oraz wsparcia systemów przeciwlotniczych. Jak czytamy w raporcie, wskazuje to, że izraelsko-amerykańskie działania ewidentnie koncentrowały się na eliminacji zdolności wykrywania i rażenia w głębi terytorium Iranu.

Wśród strat znalazło się także sześć samolotów bojowych - cztery zniszczone i dwa uszkodzone - w tym F-5 Tiger II i F-4 Phantom. Część z nich stacjonowało w bazie w Tabrizie i choć nie podano, czy samoloty były w pełni sprawne czy też znajdowały się w remoncie, operacja miała na celu uniemożliwienie ich użycia w planowanych działaniach ofensywnych.

Przypomnijmy jednak, że zaatakowane jednostki należą do najstarszych samolotów bojowych w arsenale Iranu - oba typy maszyn, dostarczone jeszcze przed rewolucją islamską z 1979 roku, pozostają w eksploatacji dzięki lokalnym programom modernizacyjnym. Ich utrata ogranicza możliwości operacyjne irańskiego lotnictwa, które od lat bazuje na przestarzałych konstrukcjach uzupełnianych o modernizowane systemy radarowe i rakietowe.

Według raportu Iran utracił również bezzałogowiec Shahed-129, używany zarówno do rozpoznania, jak i do misji uderzeniowych. Zniszczono też 1 fregatę klasy Moudge, 2 korwety klasy Bayandor, 1 pływający dok, 3 holowniki, 1 ciężarówkę wojskową i 1 niezidentyfikowaną wyrzutnię rakiet.

Po stronie izraelskiej odnotowano jedną stratę - dron Elbit Hermes 900, który według irańskiej telewizji państwowej miał być amerykańskim MQ-9 Reaper. Analiza Elmusteka potwierdziła jednak, że był to izraelski Hermes 900, bezzałogowiec dalekiego zasięgu wykorzystywany do misji rozpoznawczych i koordynacji ataków.

Raport jest pierwszym opartym na dowodach wizualnych zestawieniem strat w najnowszej fazie konfliktu izraelsko-irańskiego. Pokazuje też, że w starciu o wysokiej intensywności kluczową rolę wciąż odgrywają zdolności obrony powietrznej, sieci radarowe oraz sprawność systemów bezzałogowych, które decydują o przetrwaniu infrastruktury wojskowej podczas zmasowanych uderzeń.