W demonstracji wykorzystano dwie zaawansowane technologie - pierwszą był Apollo R, autonomiczny samolot napędzany energią słoneczną, opracowany przez firmę Icarus z Los Angeles. Maszyna została zaprojektowana do długotrwałych lotów na wysokościach przekraczających 18 000 metrów, gdzie może pozostawać w powietrzu niemal bez przerwy, korzystając z energii słonecznej i magazynów energii.
Drugim elementem systemu był mikrobalon stratosferyczny Urban Sky z Denver, czyli konstrukcja zdolna do błyskawicznego startu, przygotowana do wyniesienia ładunku na wysokość kilkunastu kilometrów w zaledwie kilka minut. W połączeniu oba systemy tworzą mobilną platformę, którą można uruchomić niemal z dowolnego miejsca.
Stratosfera jako nowa warstwa operacyjna
Żołnierze biorący udział w teście należą do jednostki armii USA zajmującej się integracją działań w wielu domenach (3d Multi-Domain Task Force), od cyberprzestrzeni po operacje kosmiczne i elektroniczne. Ich zadaniem na Guam było sprawdzenie, czy stratosfera może stać się stabilnym środowiskiem dla sensorów i systemów łączności.
W praktyce chodzi o rozwój koncepcji CJADC2 (Combined Joint All-Domain Command and Control), czyli systemu, który ma łączyć dane z różnych rodzajów czujników i natychmiast przekazywać je do jednostek bojowych niezależnie od miejsca działania.
Dlaczego w ogóle testuje się takie rozwiązania? Indo-Pacyfik to ogromny obszar obejmujący ponad 100 milionów kilometrów kwadratowych oceanu i wysp. Utrzymanie stałej łączności i obserwacji w takim środowisku jest niezwykle trudne, nawet dla najnowocześniejszych współczesnych sił zbrojnych, jakimi dysponuje USA.
Zobacz również:
Problem Pacyfiku: skala, dystans i luka w łączności
Satelity na niskiej orbicie zapewniają szerokie pokrycie, ale przelatują nad danym obszarem tylko na krótko. Z kolei samoloty i drony mogą utrzymywać stałą obecność, ale wymagają paliwa, baz, logistyki i regularnej obsługi. W efekcie powstaje luka: między globalnym zasięgiem satelitów a elastycznością klasycznych platform powietrznych.
Platformy takie jak Apollo R wypełniają tę przestrzeń, operując na wysokości około 18-20 kilometrów, znajdują się ponad pogodą i większością zagrożeń, a jednocześnie znacznie bliżej ziemi niż satelity. Według danych technologicznych taka platforma może zapewnić ciągłe pokrycie obszaru około 7500 km², z opóźnieniem transmisji rzędu 5-10 milisekund, czyli praktycznie nieodczuwalnym, bo to poziom zbliżony do światłowodów, a jednocześnie bez potrzeby użycia satelitarnego terminala po stronie użytkownika. Dla porównania satelita na niskiej orbicie obejmuje większy obszar, ale tylko przez kilka minut podczas przelotu, a opóźnienia są kilkukrotnie wyższe.
Co więcej, jest to odpowiedź na rosnący problem odporności systemów wojskowych na zakłócenia. Współczesne konflikty coraz częściej obejmują walkę o kontrolę nad satelitami, łącznością i infrastrukturą krytyczną. W takim środowisku rozproszone, mobilne systemy stratosferyczne mogą stać się alternatywą lub uzupełnieniem klasycznych sieci satelitarnych. Mogą być szybciej wdrażane, są trudniejsze do zniszczenia i bardziej elastyczne operacyjnie.
