Nowe fakty o historii naszych przodków
Kultura grawecka była szeroko rozpowszechniona w Europie około 34-25 tys. lat temu. Już wcześniej sądzono, że społeczności te miały ze sobą kontakt na całym kontynencie, jednak ostatnie badania wskazują na stosunkowo stabilną grupę przodków ze wschodu i zachodu. Po analizie nowych i wcześniej opublikowanych danych oraz ludzkiego DNA z osadów jaskiniowych naukowcy znaleźli dowody na wymianę genetyczną między wschodem a zachodem, oraz długotrwałą ciągłość populacji w południowo-zachodniej Europie.
Odkryto szczątki kobiety w jaskini Isturitz w południowo-zachodniej Francji, która żyła około 30 tys. lat temu. Jej dane genetyczne dostarczyły najstarszy jak dotąd zbiór obejmujący cały genom współczesnego człowieka. Jest to również dowód na wymianę między wschodnią i zachodnią Europą. Modelowanie genetyczne datuje przepływ genów na około 32,5-31,5 tys. lat temu.

- Nasze wyniki wskazują, że populacje Europy Wschodniej i Zachodniej nie były tak izolowane genetycznie, jak wcześniej sądzono - powiedział autor badania, Pere Gelabert. - Przepływ genów na tak duże odległości dodaje nowy wymiar do naszego zrozumienia powiązań między populacjami graweckimi.
Podobny wzór wykryto u wcześniej badanej osoby z Ormesson we Francji. W połączeniu z dowodami archeologicznymi nowe odkrycia potwierdzają również hipotezę, że jaskinia Isturitz mogła być miejscem spotkań różnych grup.
DNA osadowe pozwala badać przeszłość
Jednocześnie badacze znaleźli dowody na długotrwałą ciągłość populacyjną w południowo-zachodniej Europie. Dane genetyczne pochodzące z jaskini Chufin w północnej Hiszpanii wskazują, że pochodzenie zachodnioeuropejskie utrzymywało się w tym regionie przez tysiące lat. Zespół przeanalizował również ludzkie DNA, zachowane bezpośrednio w osadach jaskiniowych. W jaskini El Miron w Kantabrii udało się im uzyskać wystarczającą ilość dowodów z warstwy sprzed 22 tys. lat, aby określić jej pochodzenie genetyczne - pomimo braku ludzkich kości czy zębów.
DNA osadowe pozwala nam odzyskać informacje genetyczne z okresów, w których brakuje szczątków ludzkich. To daje nam możliwość połączenia warstw archeologicznych z pochodzeniem genetycznym ludzi, którzy zamieszkiwali dane miejsce
DNA z jaskini El Miron pokazuje, że pochodzenie to utrzymywało się przez okres ostatniego zlodowacenia, co potwierdziło hipotezę, że Półwysep Iberyjski był schronieniem w czasie epoki lodowcowej.
Z kolei w południowych Włoszech zespół przeanalizował Ostuni1b, czyli prawdopodobnie syna wcześniej badanej kobiety Ostuni1. Jego ojciec prawdopodobnie pochodził z tej samej populacji genetycznej, jednak rodzice nie byli blisko spokrewnieni.
Łącznie te odkrycia wskazują, że regionalna ciągłość populacyjna mogła współistnieć z wymianą genetyczną na dużych odległościach. Zespół Gelaberta dalej obecnie identyfikuje DNA osadowe, aby zbadać pierwsze transeuropejskie ekspansje współczesnych ludzi oraz ich interakcje z drapieżnikami w miejscach, gdzie brakuje szczątków organicznych.
Badanie zostało opublikowane w czasopiśmie Science Advances, otwiera się w nowym oknie.












