Badanie opublikowane 15 października w czasopiśmie "RAS Techniques and Instruments" przedstawia analizę kolorów białych karłów na podstawie ich widm. Naukowcy sprawdzili, jak temperatura i skład chemiczny atmosfer wpływają na światło docierające do obserwatora, a następnie przeliczyli uzyskane dane na barwy odpowiadające sposobowi, w jaki widzi je człowiek.
Większość białych karłów rzeczywiście ma barwę zbliżoną do białej. Niektóre mogą jednak wyraźnie odbiegać od tego obrazu. Jednym z najbardziej niezwykłych przykładów jest obiekt WD J1330+6435, który według modeli powinien wyglądać na żółtozielony.
Skąd bierze się zielony kolor gwiazdy?
Białe karły to gęste pozostałości gwiazd, które zakończyły już zasadniczy etap swojego życia. Po wyczerpaniu paliwa jądrowego gwiazdy podobne do Słońca odrzucają zewnętrzne warstwy, pozostawiając gorące, zwarte jądro. Choć nie zachodzą w nim już reakcje syntezy podtrzymujące wcześniejszy etap ewolucji, obiekt nadal emituje energię zgromadzoną w swoim wnętrzu.

Nietypowe barwy części białych karłów wynikają z ich atmosfer. W przeciwieństwie do atmosfer zwykłych gwiazd mogą one osiągać wyjątkowo dużą gęstość. Obecne w nich pierwiastki silnie wpływają na to, jakie długości fal światła są pochłaniane, a jakie docierają do obserwatora.
W przypadku WD J1330+6435 znaczenie mają między innymi sód i wapń. Sód pochłania dużą część światła w zakresie pomarańczowym, a wapń wpływa na światło fioletowe. W rezultacie maksimum emisji przypada w obszarze, który w modelu odpowiada zielonkawej barwie. Analiza wskazuje, że temperatura tego białego karła wynosi około 4240 kelwinów.
Nie jest to jedyny przykład. Badacze opisują również białe karły o różowych i fioletowych odcieniach. W niektórych przypadkach odpowiadają za nie cząsteczki węgla, które powstają, gdy procesy konwekcyjne transportują ten pierwiastek z głębszych warstw ku powierzchni. Takie cząsteczki pochłaniają światło w określonych pasmach, zmieniając postrzeganą barwę gwiazdy. Z kolei materia pochodząca z dawnych układów planetarnych może nadawać innym białym karłom żółtawe odcienie.
Kolor zapisany w widmie
Zespół przeanalizował także próbę białych karłów znajdujących się w odległości do 20 parseków od Słońca, czyli około 65 lat świetlnych. Wyniki pokazują, że większość tych obiektów pozostaje zbliżona barwą do ciała doskonale czarnego, ale ich atmosfera może prowadzić do znacznych odstępstw od typowego wyglądu.
Autorzy podkreślają, że obliczenia nie oznaczają bezpośredniej obserwacji zielonej czy różowej gwiazdy. Ponieważ białe karły są bardzo odległe i słabe, ich tarcze nie mogą być rozdzielone w taki sposób, aby ludzkie oko zobaczyło ich rzeczywisty kolor. Naukowcy odtworzyli go na podstawie widm oraz modelu ludzkiej percepcji.
Badanie pokazuje jednak, że wśród obiektów nazywanych białymi karłami istnieje znacznie większa różnorodność barw, niż sugerowałaby ich nazwa. Kolor może być przy tym wskazówką dotyczącą składu atmosfery i materii, która opadła na pozostałość dawnej gwiazdy.












