Wyjątkowa skamielina pterozaura z Brazylii rewolucjonizuje wiedzę o prehistorycznych gadach
Nowe międzynarodowe badanie przeprowadzone pod kierownictwem Curtin University pozwoliło na odkrycie szczegółów życia i diety pterozaurów, które żyły 113 milionów lat temu.
Znaleziono skamieniałą paliczkę skrzydłową prehistorycznego latającego gada w północno-wschodniej Brazylii, która została wyjątkowo dobrze zachowana. Nawet ślady chemiczne wskazujące na dietę zwierzęcia pozostały w dobrym stanie. A wszystko to za sprawą działania specjalnych bakterii i wyjątkowego starożytnego środowiska morskiego.
Czym żywiły się pterozaury 113 milionów lat temu?
- Ta skamielina to prawdziwa kapsuła czasu - nie tylko jest pięknie zachowana, ale także po raz pierwszy wykryliśmy ślady sterydów u pterozaura, co dostarcza dalszych dowodów na to, że te stworzenia prawdopodobnie żywiły się rybami lub kałamarnicami - powiedział profesor Kliti Grice, główny autor badania.
- Konserwacja skamieniałości sterydami jest wyjątkowo rzadka, ale co jeszcze bardziej fascynujące, nasze odkrycia podważają długo utrzymywane teorie na temat samej konserwacji skamieniałości. Niektóre skamieniałości, zamiast ulegać zniszczeniu pod wpływem tlenu, zachowują się dzięki niemu, w wyniku procesów oksydacyjnych przeprowadzanych przez starożytne mikrobiomy - dodał.
Rola bakterii w ochronie szczątków
Zdaniem autora po śmieci i zatonięciu pterozaura, idealne połączenie chemii, biologii i środowiska sprawiło, że jego historia została utrwalona w kamieniu. Wtedy mikroby, w tym także bakterie utleniające siarkę, zaczęły rozkładać tkanki miękkie i tłuszcze, inicjując mineralizację w całym ciele. To właśnie ten proces pomógł zachować strukturę szkieletu z niewiarygodną szczegółowością przez ponad 100 milionów lat.
Pterozaury jako pierwsze kręgowce opanowały zdolność aktywnego lotu - wznosiły się, wykonując potężny skok z miejsca przy użyciu czterech kończyn, po czym kontynuowały lot siłą mięśni. Niektóre gatunki osiągały rozpiętość skrzydeł do 12 metrów. Ich kości w środku były puste, co w pewnych warunkach środowiskowych sprzyjało wyjątkowemu zachowaniu skamieniałości.
Badanie zostało opublikowane w czasopiśmie Iscience.
