Na długo przed pojawieniem się dinozaurów, nawet jeszcze zanim rośliny i zwierzęta opanowały lądy, w rafach morskich żyły liliowce. To krewni rozgwiazd, przypominały kwiaty osadzone na długich łodygach. Paleontologom z Uniwersytetu Oklahomy udało się znaleźć zachowaną tkankę miękką w skamieniałości liczącej ponad 450 milionów lat. To najstarszy znany przykład takiego znaleziska i zaledwie drugi odnotowany u liliowców.
Jak podkreśla dr Lena Cole (paleontolog z Uniwersytetu Oklahomy i zastępca kustosza ds. paleontologii bezkręgowców w Muzeum Historii Naturalnej im. Sama Noble'a w Oklahomie), po śmierci organizmu tkanki miękkie znikają jako pierwsze, ulegają rozkładowi. W skamieniałościach zwykle pozostają jedynie najtwardsze elementy ciała, dlatego odkrycia takie jak to, należą do absolutnych wyjątków.
- Po śmierci zwierzęcia tkanki miękkie, takie jak skóra, oczy czy narządy wewnętrzne, rozkładają się jako pierwsze. Większość skamieniałości składa się tylko z twardych części, takich jak kości, zęby lub muszle. Tkanki miękkie zachowują się wyłącznie wtedy, gdy środowisko działa niemal jak naturalna lodówka albo urządzenie próżniowo pakujące. Takie warunki występują niezwykle rzadko - wyjaśnia dr Cole.
Zobacz również:
Co właściwie odkryli naukowcy?
W zachowanej skamieniałości naukowcy dostrzegli nóżki ambulakralne, czyli drobne wyrostki wykorzystywane przez liliowce do zdobywania pokarmu i funkcjonowania w prądach morskich. Ich budowa pozwala odtworzyć sposób życia wymarłych zwierząt i porównać go z dzisiejszymi gatunkami.
- To niezwykłe, że te tkanki miękkie przetrwały ponad 450 milionów lat. Dla porównania są one starsze o ponad 200 milionów lat od najstarszego dinozaura - powiedział dr David Wright, paleontolog z Uniwersytetu Oklahomy i zastępca kustosza ds. paleontologii bezkręgowców w Muzeum Historii Naturalnej im. Sama Noble'a w Oklahomie, który był współautorem badania z dr Cole.
QUIZ z wielkich odkryć archeologicznych. Sprawdź, ile naprawdę wiesz
Badacze zauważyli też, że budowa pradawnego liliowca znacząco różni się od współczesnych przedstawicieli tej grupy. To cenna wskazówka, która pokazuje, jak przez miliony lat zmieniały się ich strategie zdobywania pożywienia i przystosowanie do środowiska.
Co ciekawe, przełom nie nastąpił podczas wykopalisk. Skamieniałość od lat znajdowała się w niewielkim muzeum w Montrealu w Kanadzie. Dopiero po szczegółowe analizy ujawniły jej wyjątkową wartość naukową. To kolejne ciekawe przypomnienie, że czasem duże odkrycia nie wymagają dużych wykopalisk, a jedynie powtórnej analizy już posiadanych zbiorów. Takie historie niejednokrotnie opisywaliśmy w Interii Geekweek. Zobacz niżej wybrane odkrycia.
Źródło: Uniwersytet Oklahomy
