Kanadyjski miłośnik astronomii planował kemping w Quebecu i przypadkowo odkrył ogromny krater wielkości Warszawy. Mężczyzna szukał na mapach Google odpowiedniego miejsca na biwak, a zamiast tego znalazł nietypowy okrągły kształt w pobliżu jeziora Marsal. Od razu zaczął podejrzewać, że depresja może być kraterem uderzeniowym, więc skontaktował się z ekspertami z Europy i Ameryki Północnej.
Amatorskie poszukiwania na mapach Google doprowadziły do odkrycia krateru o średnicy Warszawy
Historia zaczyna się w 2024 roku, kiedy Joël Lapointe zauważył coś dziwnego w odludnym regionie Côte-Nord w Quebecu (Kanada), w okolicach jeziora Marsal (51.2509°N, 64.6907°W). Wgłębienie w terenie miało szerokość 25 kilometrów, lecz nie widniało w żadnych bazach danych kraterów. Zainteresowali się nim naukowcy, do których zwrócił się o pomoc w identyfikacji.
Rok później Gordon Osinski, profesor geologii planetarnej na Western University, razem ze swoim czteroosobowym zespołem udał się na miejsce. Pomimo swoich początkowych wątpliwości udało mu się potwierdzić istnienie krateru.
- To była jedna z najtrudniejszych wypraw, w jakich kiedykolwiek brałem udział - powiedział naukowiec w wywiadzie z Live Science. Teren, po którym chodzili, był nierówny, a wszędzie było mnóstwo insektów.
Pomimo niesprzyjających warunków już drugiego dnia naukowcy zidentyfikowali stożki uderzeniowe, które powstają w wyniku przemieszczania się fal uderzeniowych przez skały. Był to jeden z najważniejszych dowodów na faktyczne istnienie krateru. Okazało się, że powstał on około 390 milionów lat temu.
Zobacz również:
Dzisiaj takie uderzenie mogłoby zmienić klimat na całym świecie
Badania wykazały, że krater ma 25 km średnicy, a jego powierzchnia to około 490 km kw., czyli prawie tyle, ile zajmuje Warszawa. Rozległe zmiany terenu wskazują na to, że siła uderzenia musiała być potężna.
- Gdyby podobny obiekt uderzył dziś gdzieś w prowincji Quebec, zniszczyłby ogromny obszar, mógłby zrównać z ziemią duże miasta i wpłynąć na klimat na całym świecie - ocenił prof. Osinski.
Po rozmowach z radą Ekuanitshit Innu krater nazwano Uhackatik, jednak aby został oficjalnie uznany, potrzeba zgody komitetu Meteoritical Society. Dzięki swoim wymiarom Uhackatik stanowi największą formację odnalezioną od 2018 roku. W tamtym czasie na Grenlandii odkryto strukturę Hiawatha, której średnica wynosi 31 kilometrów.
Osinski prowadzi stronę internetową Impact Earth, zawierającą bazę danych kraterów. Chociaż często otrzymuje zgłoszenia o rzekomych kraterach, zazwyczaj ostatecznie okazują się one fałszywymi alarmami. Ten przypadek jednak okazał się rzadki i trafny.
Lapointe był zachwycony, kiedy potwierdzono jego przypuszczenia. Twierdzi, że jego miłość do kosmosu sięga czasów dzieciństwa, kiedy obserwował gwiazdy w domu babci. Odkrycie krateru Uhackatik przypomina, że każdy może dokonać przełomowych odkryć, nawet amator. Wystarczy ciekawość świata i nieco szczęścia.
