Czas ANHAM?
Przypomnijmy, iż zgodnie zapisami kontraktu o wartości ponad 120 mln USD na dostawy w okresie od 15 lipca do 31 maja sprzętu dla 15 batalionów i 6 dowództw brygad irackich wojsk lądowych (wraz z opcjami, które mogłyby być realizowane do końca sierpnia 2005 wartość oferty ANHAM warta była nieco ponad 259 mln USD) znakomita większość - 65%! - sprzętu i uzbrojenia pochodzić miała z Ukrainy, czy też raczej być dostarczana przez firmy ukraińskie. Zgodnie z wiarygodnymi informacjami, ukraiński KrAZ zdołał już wysłać armii irackiej ponad 400 pierwszych samochodów terenowych UAZ, przy czym wbrew wcześniejszym informacjom są to standardowe pojazdy UAZ, a nie samochody typu UAZ Hunter. W odróżnieniu od wcześniej (w marcu) dostarczonych pojazdów (421 wyprodukowanych w Rosji samochodów przekazanych oddziałom Iraqi National Guard - dawnego Iraqi Civil Defense Corps), samochody z Ukrainy napędzane są importowanymi silnikami wysokoprężnymi. Produkcja w Kremenczuku idzie pełną parą i do końca roku wyekspediowanych ma być niemal 2200 samochodów. Warto podkreślić, iż pojazd, który na rynku dostępny jest za 7-9 tys. USD został zakontraktowany przez TACOM w cenie nieco ponad 19 tys. USD!
Tymczasem okazuje się, iż nie dość, że w czerwcu i lipcu - zgodnie z oficjalnymi dokumentami TACOM - dokonano korekt kontraktu, zwiększając jego wartość do 123 mln USD, to usunięto z obecnych dostaw 9-mm pistolety (miały to być bułgarskie Arcusy 98DA) oraz sprzęt łączności krótkofalowej (!), przekierowując dostawy radio, otwiera się w nowym okniestacji doręcznych dla Iraqi National Guard, zwiększając liczbę praktycznie wszystkich innych dostarczanych produktów (z aktualnej listy zakupów). TACOM wyraził zgodę na stworzenie dodatkowej kategorii produktów, w postaci niezbędnych do zrealizowania dostaw kontenerów 10- i 20-stopowych (o dopuszczalnej zmianie dostawcy hełmów nie wspominając...).
Część dostaw wprowadza znających się na technice specjalistów nowego irackiego ministerstwa obrony w zdumienie. Jednym z przykładów, o których mówili w rozmowie z RAPORT-wto goszczący we wrześniu w Polsce przedstawiciele irackich władz wojskowych, była dostawa - zrealizowana przez ukraińskiego podwykonawcę - 7,62-mm kbs AK-47 i amunicji do nich. Całość pochodziła z zapasów mobilizacyjnych armii radzieckiej, dokąd trafić miała dobrze ponad 20 lat temu. Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby tylko sprzęt był dobrze zakonserwowany...
Czas Bumaru
W miarę zwiększania uprawnień władz państwa irackiego rośnie możliwość podejmowania suwerennych decyzji co do wyposażenia tamtejszych sił bezpieczeństwa w nowoczesny sprzęt, mogący mieć realny wpływ na zwiększenie poziomu bezpieczeństwa obywateli Iraku. Z rozmów przeprowadzonych z członkami wspomnianej delegacji - a byli wśród nich Irakijczycy wykształceni w Polsce i mieszkający tu przez wiele lat - istnieje silna wola reaktywowania współpracy wojskowej z Polską. Pierwszym konkretnym przejawem tych zamierzeń stało się sfinalizowanie 3 i 16 września dwóch pierwszych kontraktów na dostawy polskiej i bułgarskiej broni oraz amunicji.
Pół tysiąca tarnowskich wkm NSW trafi do jednostek irackich wraz z opracowanymi w OBR SM w Tarnowie uniwersalnymi podstawami trójnożnymi, dotychczas nie produkowanymi seryjnie
Pierwszy kontrakt, zapowiadany już podczas MSPO w Kielcach i stanowiący bezpośredni efekt kilkudniowej wizyty Irakijczyków, połączonej z prezentacją różnorodnego sprzętu produkowanego w polskich zakładach przemysłu obronnego, zawarty został 3 września. Jego wartość wynosi 10,5 mln USD. W handlu bronią strzelecką i amunicją nie jest to kwota mała. Dość powiedzieć, iż w ramach kontraktu ANHAM wartość zakontraktowanej broni (13840 AK-47, 520 PKM, 1760 RPK) i amunicji wynosiła ok. 12 mln USD. Bumar ma dostarczyć w ramach tego kontraktu 10 tysięcy pochodzących ze składów polskiej armii 7,62-mm kbs AKMS oraz 5 tys. 5,45 mm kbs Tantal, jak również 3 tys. nowo wyprodukowanych pistoletów P-99 Walter (wartość wkładu Fabryki Broni Radom w każdy montowany na niemieckiej licencji pistolet przekracza już 50%), 3 tysiące radomskich 9-mm pistoletów maszynowych PM-98 Glauberyt oraz 500 produkowanych w ZM Tarnów 12,7 mm wkm NSW Utios na opracowanej w OBR SM w Tarnowie i dotychczas nie produkowanej seryjnie uniwersalnej podstawie trójnożnej. Wraz z bronią dostarczonych ma być 10 mln nabojów pośrednich kal. 7,62 mm do AKMS, 1 mln pocisków kal. 5,45 mm oraz pochodzące z bieżącej produkcji ZM Mesko w Skarżysku Kamiennej (do końca 2004 mają być formalnie włączone w skład Grupy Bumar) 500 tys. pocisków kal. 9 mm Parabellum i 2 mln sztuk amunicji kal. 12,7 mm.
Należy podkreślić, iż sprzedaż wyprodukowanych w zaledwie 20-25 tys. sztuk i od kilku lat nie eksploatowanych już przez jednostki WP Tantali jest znacznym sukcesem. Irakijczycy uznali, iż należy w niektórych jednostkach rozpocząć zastępowanie powszechnie używanych karabinków kal. 7,62 mm bronią na amunicję trudniej dostępną na terenie ogarniętego walkami państwa. Jeszcze większym sukcesem jest sprzedaż PM-98 - jest to pierwszy kontrakt eksportowy pistoletów rodziny Glauberyta, wyprodukowanego dotychczas w liczbie ok. 50 tys. i dostarczanego zarówno SZ RP, jak i policji oraz Straży Granicznej RP. W dwa tygodnie później, podczas wizyty prezydenta Iraku w Polsce, Bumar podpisał kolejny kontrakt, tym razem o wartości 39,9 mln USD. Dostawy obejmować mają podobną liczbę karabinków AKMS wraz z amunicją , kolejną partię Tantali z magazynów MON (wraz z niewielką partią amunicji) oraz produkowane przez bułgarską spółkę Arsenał (być może z udziałem podzespołów z ZM Tarnów) 7,62-mm km PKM. W tym ostatnim przypadku zamówienie jest wręcz gigantyczne, obejmuje bowiem - wedle nieoficjalnych danych - kilkanaście (13-16) tysięcy karabinów. Oznacza to, iż w ciągu roku praktycznie każda drużyna armii irackiej wyposażona będzie w km PKM dostarczony za pośrednictwem Bumaru - a przecież karabiny te są już w wyposażeniu armii irackiej. Były także zakontraktowane w ramach zamówienia realizowanego przez ANHAM...
Bumar, który od sierpnia nie ma już w nazwie członu Przedsiębiorstwo Handlu Zagranicznego, dzięki nowym kontaktom w Iraku, zdaje się torować drogę na nowy rynek także i spółkom nie należącym do Grupy Kapitałowej, czego świadectwem są prowadzone w Warszawie podczas kolejnych wizyt irackich delegacji rozmowy o dostawach m.in. sprzętu lotniczego, w tym śmigłowców produkcji WSK PZL Świdnik. Jakkolwiek lotnictwo irackie otrzymało w darze od Jordanii 16 wyremontowanych śmigłowców średnich Bell UH-1, odpowiadających klasą Sokołowi, i poszukuje intensywnie maszyn klasy Mi-8/Mi-17, wyraża także istotne zainteresowanie uzbrojonymi śmigłowcami ze Świdnika. Trzeba jednak ostrożnie podchodzić do szans zdobycia rychłego zamówienia na 20-30 Sokołów.
W rozmowie z RAPORT-wto szefowie irackiej delegacji potwierdzili głębokie zainteresowanie polską - a dokładnie polsko-ukraińską - ofertą modernizacji czołgów T-72M, produkowanych w latach osiemdziesiątych na liniach wybudowanych przez polskich inżynierów.
Wedle aktualnej wizji armia iracka potrzebuje ok. 100 czołgów dla 3 batalionów pancernych mających działać w każdym z trzech obszarów państwa. Uzyskaliśmy zapewnienie, iż rząd iracki bez problemów znajdzie środki finansowe na głęboką modernizację T-72M do standardu opartego o PT-91 (najpewniej z powerpackiem z PZL Wola, zmodernizowanym systemem kierowania ognia Drawa z nową optyką europejską oraz... 120-mm działem produkcji ukraińskiej). Co ciekawe, wbrew oficjalnym informacjom Pentagonu, iracka armia ma dysponować nie 18 a kilkuset (myślę że ponad 500 - taka padła odpowiedź) sprawnymi czołgami rodziny T-72...
(Autor: Grzegorz Hołdanowicz, źródło ALTAIR)
