228 metrów historii. Naukowcy przebili lód i cofają się w czasie

Jak tłumaczy Huw Horgan, współkierujący projektem SWAIS2C, zapis ten dostarczy nam kluczowych informacji o tym, jak Lądolód Antarktydy Zachodniej i Lodowiec Szelfowy Rossa mogą reagować przy wzroście temperatury powyżej 2°C. Bo rdzeń obejmuje okresy, gdy średnia globalna temperatura była znacznie wyższa niż 2°C ponad poziom sprzed epoki przemysłowej.

Rdzeń osadowy składa się z warstw mułu i skał, które odzwierciedlają zmienność środowiska morskiego w ciągu milionów lat. Naukowcy wydobywali próbki w segmentach trzymetrowych, obserwując przejścia od drobnego mułu po żwir z dużymi otoczakami. Widać w nich okresy spokoju i burzliwej aktywności lodowcowej, jak również fragmenty materiału typowego dla otwartego oceanu, szelfu lodowego unoszącego się nad oceanem lub granicy szelfu lodowego, z którego odrywają się góry lodowe.

Obecność szczątków organizmów morskich zależnych od światła oraz fragmentów muszli wskazuje, że region niegdyś był wolny od lodu. To fizyczne dowody na wcześniejsze cofnięcia lub załamania Lodowca Szelfowego Rossa, czyli hipotezy wcześniej poparte jedynie danymi pośrednimi.

Operacja trwała trzy lata, a wcześniejsze próby zakończyły się niepowodzeniem z powodu ekstremalnych warunków i problemów technicznych. Naukowcy musieli wywiercić 523-metrową dziurę, a następnie wprowadzić do niej ponad 1300 metrów specjalistycznego przewodu, aby dotrzeć do dna morskiego.

Co to oznacza dla przyszłości Ziemi? Lądolód Antarktydy Zachodniej to globalny "zawór powodziowy". Jeśli stopnieje w całości, poziom mórz wzrośnie o 4-5 metrów, zagrażając miastom takim jak Nowy Jork, Londyn czy Mumbaj. Dotychczasowe modele klimatyczne opierały się na danych satelitarnych i pomiarach z oceanów, teraz zaś bezpośrednie dowody z rdzenia osadowego mogą pozwolić naukowcom precyzyjnie określić, kiedy i jak lód może się cofnąć w odpowiedzi na globalne ocieplenie.