Według wcześniejszych poglądów cały obszar Stonehenge mógł być porośnięty przez gęsty las. Jednakże potem naukowcy doszli do wniosku, że mogły istnieć obszary otwarte, pojawiające się na podłożu kredowym, gdzie występowały gleby o małej miąższości.
Zobacz również:
Naukowcy przeprowadzili szereg szczegółowych i specjalistycznych analiz paleogeograficznych, m.in. analizy palinologiczne (analiza pyłków roślin zachowanych w ziemi), analizy malakofauny (pozostałości muszli ślimaków, których różne gatunki preferowały różne warunki środowiska), analizy DNA, czy analizy geochemiczne.
W osadach znaleziono liczne kości tura, na których odnaleziono ślady dawnej obróbki dokonanej prze człowieka. Oprócz turów występowały tu także jelenie, dziki i łosie.
Naukowcy doszli do wniosku, że obszar Stonehenge był tylko częściowo porośnięty lasem. Łąki były naturalnymi obszarami wypasania się wszelkiego rodzaju zwierząt kopytnych, a zatem były to miejsca polowań, zbieractwa i zasiedlenia przez ludzi.
Dzięki badaniom udało się ustalić, że ludzie we wczesnym neolicie przystosowali łąki do roli pastwisk, dzięki czemu obszary te nie zarastały lasem. Utrzymywanie otwartych obszarów przez wypas dzikich zwierząt i związaną z tym działalność łowiecko-zbieracką przystosowało określone miejsca do późniejszego prowadzenia gospodarki z wczesnego i późniejszego neolitu.
Zobacz również:
Nieco później, prawdopodobnie polany/pastwiska stały się również miejscami czynności rytualnych, które przyciągały ludzi z dużego obszaru. Naukowcy sugerują, że właśnie taki schemat "ustalił" lokalizację Stonehenge.
Stonehenge to najsłynniejsza budowla megalityczna pochodząca z epok neolitu i brązu. Krąg zlokalizowany jest w południowej Anglii i był najprawdopodobniej związany z kultem Księżyca i Słońca.
Od 1986 roku monumenty są wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Nazwa Stonehenge pochodzi z języka staroangielskiego, od słów stan (ang. stone) - kamień oraz hencg (ang. hinge) - otaczać.
Miejsce to zyskało znaczenie kulturowe przed rokiem 2950 p.n.e., a świadczą o tym groby datowane na około 3100 rok p.n.e., które znajdują się na zewnątrz megalitów.
