Największa pajęczyna na świecie. Liczy 111 tys. pająków
W europejskiej jaskini została odkryta największa pajęczyna na świecie. Jest to mieszana kolonia, która składa się z dwóch gatunków pajęczaków. Naukowcy oszacowali, że ma powierzchnię 106 metrów kwadratowych. Ponadto ogromna pajęczyna jest "domem" dla ponad 111 tys. pająków.
Odkrycia dokonano w Jaskini Siarkowej, która znajduje się na granicy Albanii i Grecji. Naukowcy znaleźli tam strukturę, którą okrzyknięto największą pajęczyną na świecie. Jest ona domem dla dwóch popularnych gatunków pająków.
Największa pajęczyna na świecie ma ponad 100 metrów kwadratowych
Ogromna struktura została odkryta kilka lat temu. Nastąpiło to w 2022 r. przez grotołazów z Czeskiego Towarzystwa Speleologicznego podczas wyprawy do kanionu Vromoner. Dwa lata później Jaskinia Siarkowa została odwiedzona przez grupę naukowców, którzy podjęli się zadania udokumentowania wielkiej struktury. Wyniki udostępniono na łamach Subterranean Biology.
Największa pajęczyna świata znajduje się na ścianie ciemnego, wąskiego przejścia w pobliżu wejścia do jaskini. Wielka struktura pokrywa łącznie powierzchnię 106 metrów kwadratowych. Składa się ona z tysięcy pojedynczych lejkowatych sieci.
Badaniami w Jaskini Siarkowej kierował István Urák, który później wybrał się tam osobiście. Okazuje się, że żyjące tam pająki stworzyły bardzo ciekawy i unikalny ekosystem, którego podstawą jest siarka.
Ponad 111 tys. pająków żyje w symbiozie
Badania wykazały, że największa pajęczyna świata jest domem dla ponad 111 tys. pająków. Większość z nich (około 69 tys.) stanowią pajęczaki z gatunku Tegenaria domestica (Kątnik domowy). Naliczona tam również ponad 42 tys. Prinerigone vagans. Jest to o tyle ciekawie, że oba gatunki zazwyczaj nie występują razem i stworzenie tak wielkiej kolonii jest bardzo unikalne.
To pierwszy udokumentowany przypadek tworzenia sieci kolonialnych u tych gatunków
Naukowcy twierdzą, że dużą rolę odegrał tu niedostatek światła. To doprowadziło do zakłócenia instynktów drapieżnych i umożliwiło im koegzystencję. Pająki żywią się tam niewielkimi muszkami. Natomiast pokarmem dla tych ostatnich są biofilmy powstające w wyniku utleniania siarki przez znajdujące się w jaskini bakterie.
To oznacza, że siarka stanowi podstawowy trzon tego bardzo nietypowego ekosystemu, która daje początek łańcuchowi pokarmowemu Jaskini Siarkowej. Przy okazji miało to wpływ na zmiany biologiczne samych pająków, co wykazały badania osobników pobranych do laboratoriów.
Uczeni przeprowadzili także badania DNA. Oba pająki są normalnie często spotykane w towarzystwie ludzi, ale ich jaskiniowe odpowiedniki wykazują różnice genetyczne. Jest to efektem przystosowania się do nowego środowiska, gdzie jest dużo siarki i mało światła. Obecnie prowadzone są dalsze analizy, które pozwolą lepiej poznać unikalny ekosystem.
