Wielkie odkrycie w Niemczech. Natrafili na ślady pradawnego rytuału

Torfowiska Duvensee na terenie Szlezwiku-Holsztynu są uznawane za jeden z najważniejszych obszarów archeologicznych w Europie. Skrywają liczne ślady działalności ludzkiej z czasów, gdy społeczeństwa łowiecko-zbierackie zaczęły osiedlać się w pobliżu jezior powstałych po cofnięciu się lodowców. Niemieccy archeolodzy dokonali na nich kolejnego wielkiego odkrycia.

Na jednym z obszarów wykopaliskowych odkryli materiały organiczne, takie jak drewno, szczątki roślinne i kości, które zostały wyjątkowo dobrze zachowane pod warstwami torfu, które tworzyły się przez tysiące lat. Jeszcze na przełomie 2022/2023 roku znaleziono tam pochówek popiołowy sprzed około 10 500 lat, co czyni go najstarszym znanym przykładem tej praktyki pogrzebowej w północnych Niemczech.

Najnowsze badania tego miejsca przyniosły zaskakujące odkrycie czaszki dzikiego tura. Wewnątrz czaszki znajdował się fragment drewnianego słupka sosnowego. Badanie tomografii komputerowej potwierdziło, że czaszka została pierwotnie zamocowana na drewnianym słupku, który w pewnym momencie się odłamał, pozostawiając fragment uwięziony wewnątrz.

Niezwykłe ułożenie czaszki skłoniło archeologów do postawienia hipotezy, że została ona celowo umieszczona w pobliżu grobu w ramach ceremonialnej aranżacji. Badacze podejrzewają, że pochówek po kremacji był niegdyś otoczony kilkoma czaszkami zwierząt umieszczonymi na drewnianych słupach, tworząc prawdopodobnie symboliczną barierę. Takie praktyki mogą odzwierciedlać animistyczne systemy wierzeń, w których zwierzęta postrzegano jako istoty duchowe lub symbole przodków.

W wielu społecznościach łowiecko-zbierackich udokumentowanych przez etnografów w Europie, Azji i Ameryce Północnej czaszki zwierząt były eksponowane podczas rytuałów lub wykorzystywane do oznaczania świętych przestrzeni związanych ze śmiercią i pamięcią. Znaleziska z Duvensee mogą stanowić pierwszy wyraźny dowód archeologiczny na istnienie podobnych tradycji rytualnych w północnym regionie Europy na początku holocenu oferując rzadki wgląd w życie duchowe społeczności prehistorycznych.