Bazy wojskowe na Grenlandii. Ile ich jest i gdzie się znajdują?

Grenlandia to największa wyspa na świecie, mająca powierzchnię około 2,16 mln kilometrów kwadratowych, około 7 razy większa od Polski. Miejsce to nie jest tylko skutą lodem krainą, ale strategicznym miejscem, pozwalającym kontrolować dużą część regionu Arktyki. Panowanie nad Grenlandią może też być ważna w przyszłości ze względu na możliwe surowce, których wydobycie staje się łatwiejsze wraz z topnieniem kolejnych lodowców.

Pomimo strategicznego znaczenia Grenlandii, regularnie stacjonuje na niej tylko 300-400 żołnierzy. Swoją stałą obecność utrzymują tam Siły Zbrojne Danii oraz USA. Wymienić na niej można siedem stałych baz wojskowych.

Nuuk - największy duński garnizon na Grenlandii oraz główna siedziba Połączonego Dowództwa Arktycznego.

Nord - stacja wojskowo-badawcza. Znajduje się tam stacja meteorologiczna i lotnisko, na którym lądują samoloty z zaopatrzeniem.

Daneborg - główna siedziba Sirius Patrol (Siriuspatruljen) - elitarnej jednostki duńskiej marynarki wojennej, zajmującej się przede wszystkim prowadzeniem rekonesansu. Słynie z wykorzystywania psich zaprzęgów.

Mestersvig - miejsce niewielkiego garnizonu Sirius Patrol. To tam w 2015 roku Siły Zbrojne Danii przeprowadziły specjalne ćwiczenia, mające sprawdzić wyszkolenie żołnierzy do operowania w trudnych warunkach.

Kangerlussuaq - największe lotnisko na Grenlandii, wykorzystywane także jako baza lotnicza przez Siły Zbrojne Danii. Regularnie bazują tam duńskie myśliwce, prowadzące patrole w regionie Arktyki.

Kangilinnguit - niewielki posterunek duńskiej armii.

Pituffik Space Station - jedyna pozostała amerykańska baza wojskowa na Grenlandii.

Stały garnizon duńskich sił zbrojnych na Grenlandii liczy około 150 osób, choć regularnie jest wspierany dodatkowymi jednostkami w postaci rotujących okrętów czy samolotów wojskowych. Armia Danii operuje na terenie wyspy w ramach Połączonego Dowództwa Arktycznego, którego zadaniem jest kontrola i monitorowanie sytuacji w arktycznych rejonach kontrolowanych przez Danię na obszarze podbiegunowym.

Duńczycy na Grenlandii wykorzystują w dużej mierze infrastrukturę wojskową, którą zbudowali jeszcze Amerykanie w latach 50. i 60. podczas swojej szczytowej obecności na wyspie. Ze względu na trudne warunki klimatyczne panujące na wyspie, część duńskich baz wojskowych jest obsadzona przez garnizony liczące tylko kilka osób.

Obecność sił zbrojnych USA na Grenlandii miała swoje początki jeszcze podczas II Wojny Światowej, kiedy to w 1941 ambasador Danii podpisał traktat zezwalający wojsku amerykańskiemu na dostęp do wyspy w celu jej ochrony przed Niemcami. Od tego momentu Amerykanie mają zapewniony stały dostęp do Grenlandii, gdzie mogą budować swoje bazy wojskowe. Najwięcej z nich działało w latach 50. i 60., gdzie na wyspie w szczytowym momencie stacjonowało ponad 10 tys. żołnierzy, rozmieszczonych w kilku bazach m.in. Blue West, Blue East oraz Thule Air Station. Ta ostatnia stała się największą amerykańską bazą na Grenlandii, mieszczącą nawet do 6000 żołnierzy, myśliwce, bombowce, a nawet pociski nuklearne. Była arktycznym centrum obrony USA przed ZSRR.

Dziś to właśnie miejsce Thule pozostało ostatnią aktywną bazą wojskową USA na Grenlandii, obecnie nosząc nazwę Pitifuuk. Można powiedzieć, że jest cieniem samego siebie, gdyż na co dzień stacjonuje w niej 150-200 żołnierzy. Dalej jest jednak istotnym elementem obrony USA, ze względu na rozmieszczenie tam radarów Ballistic Missile Early Warning System, będących swoistym parasolem bezpieczeństwa przed nuklearnym atakiem ze strony Rosji. W najbliższym czasie Amerykanie chcą przeprowadzić w Pitifuuk ważne modernizacje, o czym pisaliśmy na łamach Interii GeekWeek.