Gigantyczna supernowa doprowadziła do powstania potężnego magnetara
Astronomowie obserwowali wielką supernową, której doświadczyła ogromna gwiazda. W efekcie zjawiska powstał bardzo silny magnetar. Jeden z najpotężniejszych wśród wszystkich dotychczas odkrytych. Naukowcy oszacowali, że jego pole magnetyczne jest około 300 bln razy silniejsze niż ziemska magnetosfera.
Naukowcy od lat podejrzewali związek między potężnymi supernowymi a silnymi gwiazdami neutronowymi. Obserwacje zdarzenia sklasyfikowanego pod nazwą SN 2024afav nie pozostawiają złudzeń. W wyniku wielkiej eksplozji powstał bardzo silny magnetar. Jeden z najpotężniejszych wśród wszystkich dotychczas odkrytych.
Potężny magnetar powstał w wyniku supernowej wielkiej gwiazdy
Astronomowie prowadzili obserwacje potężnej supernowej, którą sklasyfikowano pod nazwą SN 2024afav i znajdującą się około mld lat świetlnych od nas. Po raz pierwszy dostrzeżono ją w grudniu 2024 r. przez sieć 27 teleskopów Obserwatorium Las Cumbres i początkowo uczeni nie wiedzieli, co tak naprawdę powstało w efekcie wielkiej eksplozji.
SN 2024afav, a dokładniej jasność supernowej śledzono przez kolejne 200 dni. Astronomowie zauważyli pewną anomalię, która polegała na tym, że zjawisko nie słabło w typowy sposób. Szczyt został osiągnięty w 50. dniu i potem opadał, ale zauważono w tym czasie cztery wzrosty. Co tam się stało?
Uczeni twierdzą, że w efekcie potężnej katastrofy powstał bardzo silny magnetar, czyli ekstremalna gwiazda neutronowa. Tłumaczyłoby to zmiany jasności supernowej związane z opadaniem materii.
Według badaczy powstały magnetar jest jednym z najsilniejszych w historii wszystkich odkryć tego typu gwiazd. Siłę jego pola magnetycznego oszacowano na około 300 bln razy silniejsze niż ziemska magnetosfera. Ponadto obiekt bardzo szybko się obraca, wykonując około 238 obrotów w każdej sekundzie.
Magnetary to ekstremalne gwiazdy neutronowe
Magnetar jest jednym z typów gwiazd neutronowych, które powstają w wyniku ewolucji dużych gwiazd lub kolapsów białych karłów. Obiekt wyróżnia się zwartością oraz bardzo silnym polem magnetycznym. Ponadto emituje promieniowanie gamma i rentgenowskie w postaci pulsów oraz błysków.
Model magnetara jest stosunkowo młody, bo został zaproponowany w 1992 r. Są to bardzo rzadkie obiekty, bo dotychczas zidentyfikowano tylko około 30 takich gwiazd, a tylko jedną trzecią z nich w naszej galaktyce. Dlatego badania nad nimi są bardzo utrudnione.
Związek między magnetarami a potężnymi supernowymi po raz pierwszy zaproponowali (w ramach teorii) Dan Kasen i Lars Bildsten z Uniwersytetu Berkeley oraz Stanford Woosley z Uniwersytetu Santa Cruz.
