Podręczniki do geografii od dawna tłumaczą genezę południowoamerykańskich gór, które związane są z biegnącą wzdłuż wybrzeża strefą subdukcji, czyli granicą płyt tektonicznych, w której płyta oceaniczna wciska się pod płytę kontynentalną. Ale naukowcy odkryli jeszcze jeden szczegół.
Choć sama teoria powstawania jest stosunkowo prosta, to prowadzenie badań w skali krótszej niż 10-15 milionów lat jest trudne dla geologów. Jednak naukowcy z Kopenhagi pokusili się o opracowanie metody, dzięki której mogli bardziej szczegółowo spojrzeć na ruch płyt tektonicznych.
Spowolnienie ruchu płyt miało duży wpływ na dzisiejszy wygląd Andów
Przeprowadzone analizy pozwoliły zidentyfikować 13-procentowe spowolnienie ruchu płyty 10 do 14 milionów lat temu i aż 20-procentowe spowolnienie 5 do 9 milionów lat temu. To wystarczy, aby wyjaśnić to, co widzimy dzisiaj.
W okresach poprzedzających dwa spowolnienia płyta Nazca znajdująca się bezpośrednio na zachodzie wbiła się w góry i skompresowała je, powodując ich wzrost. Ten wynik może wskazywać, że część wcześniej istniejącego pasma działała jak hamulec zarówno dla płyty Nazca, jak i płyty południowoamerykańskiej. Gdy płyty zwolniły swoją prędkość, góry zamiast tego stały się szersze.

Badanie opiera się na analizie ruchu płyt względem stałych punktów na Ziemi (inaczej bezwzględny ruch płyt), a następnie określa się ruch płyt względem siebie (względny ruch płyt).
Geolodzy uważają, że ich metoda może być zastosowana do analiz ruchu każdej płyty, o ile dostępne są dane o wysokiej rozdzielczości.
Chociaż dla człowieka milion lat jest niebywale długim okresem, w skali geologicznej to zaledwie chwila. W tym czasie mogły zajść zmiany prądów konwekcyjnych, oraz rozwarstwienie, wskutek którego część płyty zagłębia się bardziej w płaszcz. Oba zdarzenia miałyby efekt domina, który wpłynąłby na szybkość ruchu płyty.
― Jeśli to wyjaśnienie jest właściwe, mówi nam wiele o tym, jak powstało to ogromne pasmo górskie ― mówi Espinoza.












