Kometa

Wówczas, pod wpływem ciepła, materia komety przechodzi w stan gazowy, tworząc gigantyczną, świecącą głowę, większą od większości planet, oraz rozciągający się na miliony kilometrów warkocz. 

To właśnie te spektakularne zjawiska, obserwowane z Ziemi, pozwalają naukowcom na badanie natury tych ciał.

Z naukowego punktu widzenia, komety są pozostałościami po procesie formowania się Układu Słonecznego, który miał miejsce około 4,6 miliarda lat temu, a ich pierwotny skład pozwala na bezpośrednie badanie warunków panujących w pierwotnej mgławicy słonecznej. 

Przejście komety z niewidocznego, zamarzniętego stanu w dynamiczny, widoczny fenomen jest centralnym punktem jej znaczenia naukowego. Obserwacja dynamicznych zjawisk, takich jak koma i warkocze, jest w istocie pośrednią metodą badania niewidocznego jądra. Koma i warkocze stanowią fizyczne manifestacje jądra i jego interakcji ze Słońcem, ujawniając jego pierwotny skład chemiczny i strukturę.

Tym samym, analiza "widocznej" komety pozwala na wyciąganie wniosków na temat jej pierwotnego, "niewidzialnego" stanu, a także procesów fizycznych, które zachodzą w miarę jej ewolucji orbitalnej.

Skąd przylatują komety?

Komety, które regularnie wchodzą w wewnętrzne rejony Układu Słonecznego, pochodzą z dwóch głównych rezerwuarów - Pasu Kuipera lub Obłoku Oorta.

Komety są formalnie klasyfikowane na podstawie okresu orbitalnego, a ich klasyfikacja jest ściśle powiązana z ich pochodzeniem. Komety krótkookresowe mają okres orbitalny krótszy niż 200 lat. Uważa się, że pochodzą one z Pasa Kuipera. 

Komety długookresowe mają okres orbitalny dłuższy niż 200 lat, a niektóre obiekty potrzebują nawet ponad 1 miliona lat na jedno okrążenie Słońca. Pochodzą one z Obłoku Oorta i charakteryzują się całkowicie losową orientacją orbit, co oznacza, że mogą przylecieć z dowolnego kierunku.

W ostatnich latach astronomowie badali m.in. komety: 

• Halleya (1986)
• Shoemaker-Levy 9 (1994)
• Deep Impact (2005)
• Stardust (2006)
• Rosetta (2014-2016)