Wenus

Wenus jest drugą planetą w Układzie Słonecznym licząc od Słońca. Jest to również bardzo jasne ciało niebieskie. Miejsca ustępuje jedynie Słońcu oraz Księżycowi. Planeta jest więc łatwo dostrzegalna z powierzchni Ziemi. Znajduje się na tyle blisko Słońca, że możliwe jest jej obserwowanie na około trzy godziny przed wschodem Słońca oraz po jego zachodzie. Swoją nazwę Wenus zawdzięcza natomiast rzymskiej bogini miłości. 

Wenus to planeta skalista, przez co czasem nazywa się ją również bliźniaczą planetą Ziemi. Wynika to głównie z bardzo podobnego rozmiaru i składu chemicznego obu planet.

Największą różnicę obserwuje się jednak w atmosferze, która jest znacząco odmienna od ziemskiej. Wenus pokryta jest chmurami kwasu siarkowego, które odbijają promienie słoneczne. Gęste zachmurzenie uniemożliwia obserwację samej powierzchni planety.

Szacuje się, że na powierzchni Wenus obecne były kiedyś oceany, które wraz ze wzrostem temperatury odparowały. Obecnie na planecie znajdują się jedynie pokryte pyłem skały. 

Określenie to zawdzięcza możliwości jej obserwacji przed nastaniem wschodu Słońca. Wieczorem natomiast określa się ją jako gwiazdę Wieczorną, która symbolizuje zachód Słońca.

Została ona wysłana na Wenus w połowie lutego 1961 roku. Wystrzelono ją w torze kolizyjnym, jednak po 7 dni od startu kontakt z nią się urwał (w odległości około 2 milionów kilometrów od Ziemi). Szacuje się, że satelita minęła Wenus o 100 tysięcy kilometrów w maju 1961 roku.

Sonda Mariner 1 wystrzelona 22 lipca 1962 w kierunku Wenus uległa awarii zaledwie kilka minut po starcie. 27 sierpnia 1962 wystrzelono sondę Mariner 2. Druga próba okazała się pełnym sukcesem. Przeprowadzone badania pozwoliły ustalić, że pomimo chłodnych chmur, na powierzchni planety panuje temperatura rzędu 425 stopni Celsjusza.